adad

  “To, co jest niezwykłe, znajduje się na drodze zwykłych ludzi.” W katakumbach było wilgotno, ciemno i zimno. Pocące się ściany zionęły grozą. Było nas około setki – matki z dziećmi, mężczyźni w sile wieku, młodzież i ludzie starsi, a każdemu z nich miałam ochotę rzucić się do gardła. Przecież to ich wina, to chrześcijanie podpalili Rzym. Cholerna sekta, a ja muszę tutaj z nimi siedzieć.   Naścienne płaskorzeźby przedstawiały motywy tańczącej śmierci. Koścista staruszka z kosą szczerzyła zęby w szyderczym uśmiechu, patrząc mi prosto w oczy. Siedziałam po turecku i mierzyłam się z nią wzrokiem. Na początku chciało mi się śmiać, później od czasu do czasu przeszywały moje ciało silne dreszcze, podobne do tych, które towarzyszą gorączce.   To już drugi dzień. Dzień? Może noc? Nie wiem, nikt nie ma zegarka, nikt nie wychodził na zewnątrz. Jesteśmy jakby poza czasem i przestrzenią. Nie wspominając nawet o zasięgu w komórce.   Jest cisza. Nikt się nie odzywa. Wszyscy jesteśmy jakby otępieni. Nagle wstaje staruszek – z siwą brodą, ze zmarszczkami, w brudnym ubraniu. Patrzymy się na niego jak na wariata, bo od czterdziestu ośmiu godzin nikt nie wstawał. Zachowuje się tak, jakby miał za chwilę coś powiedzieć…i rzeczywiście. Unosi lekko prawą rękę, wygląda jak natchniony. I zaczyna:”I widziałem Go. Nic nie jest w stanie dorównać miłości, którą zobaczyłem w Jego oczach…”   Ludzie zaczęli między sobą szeptać. O kim on mówi? Całe miasto stoi w płomieniach, a jemu wzięło się na jakieś sentymenty. No naprawdę, bardzo wzruszające, ale mógłby powiedzieć coś bardziej konkretnego. Mógłby nas uratować.”…Mówię o Nim, bo tylko w Nim pozostał nam ratunek i nadzieja.On panuje nad naszym życiem…”   W katakumbach kpina, krzyki i płacz. Furia, szał i panika. Chcą rozerwać go na strzępy. Jakiś młodszy mężczyzna wstaje, chwyta staruszka za rękę i mówi cicho:”Siadaj Piotrze, oni i tak tego nie zrozumieją…”   Na policzku mężczyzny dostrzegłam tylko jedną łzę.   Paweł nade mną płakał.   Płakał nad całą ludnością, całym światem.